അവൻ ...
മറ്റെല്ലാത്തിനെയും ചവിട്ടി ഞെരിച്ച്
വിശ്വാസത്തെ മുറുകെ പിടിച്ചവൻ .
ചുവന്ന കണ്ണുമായി ആരാധനാലയത്തിൽ കയറിയിറങ്ങി
പ്രക്ഷുബ്ധമായ മനസ്സ് മാത്രം
കൂടെ കരുതിയവൻ.
മനസ്സുകളെ കീറിമുറിച്ചും
തെരുവുകളെ ചുട്ടെരിച്ചും
വാക്കുകളിൽ വിഷം പുരട്ടി
തലച്ചോറുകളെ സ്വന്തമാക്കിയവൻ
എവിടെയും അവനായിരുന്നു
ആ അട്ടഹാസമായിരുന്നു.
കാണാതിരിക്കാൻ കണ്ണടച്ചു കേൾക്കാതിരിക്കാൻ ചെവികൾ പൊത്തി
ഏവരെയും ബധിരരും മൂകരുമാക്കി
അവൻ ദിഗ്വിജയം നേടുകയായിരുന്നു.
ഒരുനാൾ
ആ പാപഭാരം ദൈവത്തിനും താങ്ങാതെയായി
അവനെ കാണാതിരിക്കാൻ
ആ പ്രാർത്ഥനകൾ കേൾക്കാതിരിക്കാൻ ദൈവവും കൊതിച്ചു.
അവൻ പുറത്തായി.
വിശ്വാസം നഷ്ടമാകുമെന്നോ...
ഭയത്താൽ അവനു ശ്വാസം മുട്ടി.
പൊരുതി നേടിയ ആരാധനാലയത്തിൽ കള്ളനെപ്പോലെ പതുങ്ങി കയറി...
ദൈവത്തിൻ്റെ ലാത്തിയടികൾ പൊതിഞ്ഞപ്പോൾ
അവൻ ഓടുകയായിരുന്നു.
വേറൊരു ലോകത്തേക്ക്
എത്തിച്ചേരുകയായിരുന്നു...
പൊരുതുന്ന മഹാമാരികളിൽ
വിശക്കുന്ന വയറുകളിൽ
ഉതിരുന്ന നെടുവീർപ്പുകൾക്കിടയിൽ
അവൻ ജീവിതം കണ്ടു.
ദാഹജലത്തിനായി കേഴുന്നവരും
ശ്വാസത്തിനായി പിടക്കുന്നവരും
തന്നെ നോക്കിയപ്പോൾ
ആദ്യമായി അവൻ
ദൈവത്തെ മറന്നു പോയി.
വറ്റിവരണ്ട നാവിൽ വെള്ളം പകർന്നപ്പോൾ
വിശന്നു കരിഞ്ഞ വയറിന്
അന്നമേകിയപ്പോൾ
അവൻ ദൈവമാവുകയായിരുന്നു.
അവരുടെ പുഞ്ചിരിയിൽ
ആദ്യമായി അവൻ ദൈവത്തെ കാണുകയായിരുന്നു.
അന്ന് ആദ്യമായി
ആരാധനാലയത്തിൽ ദൈവം
സ്വസ്ഥമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു...
No comments:
Post a Comment