വിപ്ലവം

കഴിഞ്ഞുപോയ
സഹന സമര വീഥിയിൽ
തിരിഞ്ഞു മെല്ലെ നോക്കവേ
അരികിൽ വന്ന കാറ്റിന്
സമരവിളി മുഴക്കവും 
ഉതിർന്നുവീണ മഞ്ഞിന്  
പൊലിഞ്ഞു വീണ രക്തഗന്ധവും. 

ചിരികൾ മാഞ്ഞ ബാല്യം 
ചിതറി വീണ യൗവനം
സ്വപ്നമറ്റ ജീവിതങ്ങൾ
എരിച്ചെടുക്കി നേടിയ
ഊതിക്കാച്ചിയ വിപ്ലവം.

ഉപ്പിനായി അറിവിനായി

ആരാധനയ്ക്കായി
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി ജ്വലിച്ചുയർന്ന
ആശയ ദൃഢത ആ വിപ്ലവം.

നാൾവഴിയിൽ കൊഴിഞ്ഞു പോയ 

സഹന സമര വീരരെ നിങ്ങൾ
ഇന്നിലേക്ക്  ഒരുക്കിയ വീഥിയിൽ
ലാഘവം നടന്നു പോകയാണ് നാം.

നീ

ഇരുളടഞ്ഞ  വഴിയിൽ
മിന്നാമിനുങ്ങിൻ
നറു വെട്ടമായി 

കനലെരിയും മണ്ണിൽ
പെയ്തിറങ്ങും
വേനൽ മഴയായി

കിതയ്ക്കും നേരം
നീട്ടും കരങ്ങളായി

തപിക്കും നേരം
കുളിരേകും തലോടലായി

വിരഹത്തിൽ 
ജീവശ്വാസമാം പ്രണയമായി
നീ..

അറിയും നേരം
മറയും നിന്നെ
കാണുവാനുള്ളം തിരയാൻ

മടിക്കുന്നതും മറക്കുന്നതും

അത്  അറിയുന്നതും
നീ. 

അറിയില്ല

ചിന്തകളിൽ
വിശ്വാസങ്ങളിൽ
നാം അടിമകളായത്
എന്നെന്ന്  അറിയില്ല

കാണുന്നതിൽ
അറിയുന്നതിൽ
അടിച്ചമർത്തലുകൾ
നമ്മുടെ ഭാഗമായത്
എന്നെന്നും അറിയില്ല

അടിമയാക്കാനുള്ള
അടിമത്തം രുചിക്കാനുള്ള
വെമ്പൽ എന്നുമുതൽ
നമ്മുടെതായി
എന്നും അറിയില്ല

സ്വാതന്ത്ര്യം 
സ്വയം നേടാനും
മറ്റുള്ളവർക്ക് ഏകാനും
കഴിയുന്നതാണെന്ന് 
എന്ന് നാം തിരിച്ചറിയും
എന്നും അറിയില്ല.

ഭയമാണ്..
നഷ്ടമാകുമെന്ന ഭയം
നമ്മെ നാം അല്ലാതാക്കുന്ന
ആ ഒന്നിനെ  മറികടക്കാൻ 
ഇനിയും എത്ര നാൾ
ജീവിതം നാം ഹോമിക്കും
എന്നും അറിയില്ല.

തുമ്മിയാൽ തെറിക്കുന്ന മൂക്കാണെങ്കിൽ ...

അതിനു കഴിയുമോ?
അറിയില്ല.

അറിയാം

അരികിൽ നിന്നും   
അകലുകയാണ് നീയെന്ന് 
അറിയാം

ചിരിച്ചു കൊണ്ട്
മനസ്സുകൾ നിറച്ച്
നീ മടങ്ങവേ
നിനക്കു മാത്രമായി
ഒരു വാക്കു പോലും
കരുതിയില്ലെന്നും
അറിയാം.

ആ സ്വപ്നങ്ങൾ

കൈകളിൽ  

വന്നണയുവാൻ    

പിന്നിടേണ്ട പടവുകൾ

ഒത്തിരി ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള 

നിന്റെ ഉത്തരമാണെന്നും   
അറിയാം.

ഇനി കാണുമോ ?
ഓർമകൾ മാത്രമായി തീരാം
ജീവിത വഴിയിൽ എവിടെയോ
താക്കോൽ കളഞ്ഞുപോയെന്നു

പറയുന്ന ആ മുറിയിൽ
ഇതും ചിതലരിക്കുമെന്ന്  

അറിയാം. 

ഇനിയൊരു പകൽ വരും

ഇനിയൊരു പകൽ വരും ഇരുളിനപ്പുറം തിരിച്ചറിവിന്റെ  സുവർണ രശ്‌മികളുമായി ഒരു  നാൾ...

രാഷ്ട്രീയ  അതിരുകൾക്കപ്പുറം  അന്ന് 

വെള്ളരിപ്രാവുകൾ ചിറകടിച്ചുയരും 

വിശ്വാസത്തിന്റെ    
തടവറയിൽ നിന്നും അത് 

വെളിച്ചത്തിലേക്ക്  കുതിക്കും...

അധികാരത്തിന്റെ യുദ്ധം ഇല്ലാതെ 

നയങ്ങളില്‍ കലാപം ഇല്ലാതെ 

എല്ലാം ഒന്നെന്ന പൊരുളറിഞ്ഞ മനസ്സിലേക്ക് 

സ്നേഹമായി  അത് ഉദിച്ചുയരും.

ആ പുലരി  അരികിലായുണ്ട്
കൺകൾ തുറക്കാം
ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിച്ചെറിയാം
മനസ്സിന്റെ
വേഗത്തിനൊപ്പം ഒഴുകാം
നമുക്ക് തയ്യാറാകാം.

ഒരുനാൾ

നിന്നെ കാണാമെന്ന പ്രതീക്ഷയേകി
ഓരോ ദിവസവും എന്നെ തഴുകിയുണർത്തും

ഒരോ കാലൊച്ചയിലും കൺകൾ  പരതും
ആരോ വിളിക്കുന്നതായി മനസ്സ് പറയും
അരികിലായി നീയുണ്ടെന്ന്
ആത്മഗതം ചെയ്യുമെന്നല്ലാതെ
അന്നും  ഇന്നും
നിന്നെ ഞാൻ അറിയാതെ പോകുന്നു.

എവിടെ ഇനി തിരയുമെന്നറിയില്ല
കാലമിത്രയും കാത്തിരുന്നതിൻ
നിരാശമറയ്ക്കാൻ
എൻ്റെ ചുണ്ടിൽ വിരിയിച്ച നിൻ്റെ പുഞ്ചിരി
നിന്നെ സ്വാഗതമേകാനായി
എന്നോ എന്നിൽ ഒരുങ്ങിയിരുന്നു.

സ്വപ്നങ്ങളിലെ അവ്യക്തതകൾ
നൊമ്പരമായി  അവശേഷിക്കവെ
ഒരുനാൾ നീ വരുമെന്ന കാത്തിരിപ്പ്
ഇനിയും നീളുമോ കൃഷ്ണാ...